Inaasahan 61-0205

Nabasa ko tungkol kay Abraham Lincoln, isang dakilang southerner, na bumaba sa bangka doon sa New Orleans, at nakita niya sila sa isang hukay ng alipin doon, nag-aauction ng isang malaking lalaki, napakalaking matibay na Negro. At ang kanyang mahirap na maliit na asawa na nakatayo doon kasama ang dalawang sanggol, umiiyak, dahil ibebenta nila siya upang ipanganak siya sa mas malalaking, mas malusog na kababaihan upang gumawa ng mas malalaking alipin. Hinigpitan ni Abraham Lincoln ang kanyang kamao nang ganoon, at sinabi, “Mali iyan. Isang araw ay tatamaan ko ito, kung kailangan ang aking buhay.” Nagawa niya, ngunit tinamaan niya ito. Sinira niya rin ito.

Hayaan ninyong sabihin ko sa inyo, kapatid, ang kawalan ng pananampalataya ay mula sa diyablo. Hayaan ninyong tamaan ko ito, Panginoon. Hindi ko alintana kung magagastos ang aking buhay. Hayaan ninyong sirain ko ang bagay na iyan mula sa ibabaw ng simbahan, ang mga hangganan na iyan, at iba pa, upang makita natin, tayo, sa pamamagitan ng isang Espiritu, tayong lahat ay bininyagan sa isang katawan, at tayo ay mga Kristiyano. Tayo ay mga kapatid. Kahit na ang tao ay kabilang sa Church of God at ako ay kabilang sa Assemblies, at ito ay Baptist, o Presbyterian; tayo ay mga kapatid, iyan ang ating pagkatao, tayo ay mga kapatid kay Cristo. Sirain natin ito. Sirain ang mga hangganan na ito. Maaari nating iunat ang ating mga braso sa bawat kapatid.